Kaleiçinin En Büyüleyici ve Tarihi Dokulu Güzeli Nazlı

Nazlı, Kaleiçi’nin daracık taş sokaklarında yürürken sanki eski bir minyatürün içinden fırlamış gibi duruyor. 27 yaşında, 169 boyunda, uzun ve koyu kestane rengi saçları genellikle gevşek bir topuz ya da hafif dalgalı bırakılmış halde, rüzgâr estiğinde birkaç tel yüzüne düşüyor. Yeşil-kahve karışımı gözleri, sanki Yivli Minare’nin tepesinden Antalya körfezine bakan bir pencere gibi derin ve ışıklı. Ten rengi hafif zeytin tonu, pürüzsüz ve her ışıkta hafifçe ışıltılı; gülümsediğinde dudaklarının kenarlarında ince bir kıvrım oluşuyor, o kıvrım insana “bu gülümseme eski bir şarkı gibi” hissettiriyor. İnce ama zarif bir bel, yuvarlak ve diri kalçalar, doğal kıvamda göğüsler – Kaleiçi’nin dar sokaklarında yürürken, Hadrian Kapısı’nın önünde fotoğraf çektirirken ya da Saat Kulesi’nin altında otururken bakışlar ona kayıyor, ama Nazlı genellikle fark etmiyor; gözleri hep bir sonraki taş evin kapısındaki oymada, sanki bir hikâyenin devamını arıyormuş gibi.

Dışarıdan bakınca tam bir Kaleiçi kadını: bazen ince keten bir elbise ve hasır şapka ile, bazen eski moda bir bluz ve pileli etekle, bazen de hafif bir şal ve dar pantolonla. Hiçbir zaman gösterişli değil; aksine, sanki o sokakların bir parçası olmak için giyinmiş gibi. Parfümü hafif ve nostaljik: gül suyu, tarçın, hafif sandal ağacı ve arkadan gelen eski taş kokusu. Yaklaştığında burnuna dolan koku, sanki bir Osmanlı konağının avlusunda kahve içmiş, ellerin eski ahşaba değmiş gibi hissettiriyor.

İlk karşılaştığınızda genellikle Kaleiçi’nin en sessiz bir köşesinde oluyor: mesela Hıdırlık Kulesi’nin eteklerinde, ya da Balbey Mahallesi’nin dar bir sokağında, ya da Karaalioğlu Parkı’na inen taş merdivenlerin başında. “Bu sokaklar hâlâ aynı kokuyor, değil mi?” diyor, sesi yumuşak, hafif boğuk ama içten. Sonra konuşma yavaş yavaş açılıyor: Bugün hangi eski konağın kapısındaki oymayı fark ettiğini anlatıyor, Kaleiçi’nin gizli avlularından birinde bulduğu eski bir çeşmeden, akşamüstü Yat Limanı’nda denizin renginin değiştiği andan, çocukluğunda bu sokaklarda top oynadığı günlerden. Dinlerken anlıyorsun ki Nazlı sadece Kaleiçi’nde yaşamıyor; Kaleiçi’ni soluyor, dokunuyor, dinliyor. Taşların sıcaklığını, denizin tuzunu, eski evlerin fısıltısını biliyor.

Bir akşamüstü “Hadi gel” diyor, “benim avluya gidelim, yıldızları buradan daha güzel görüyor insan.” Avluya vardığınızda hava serinlemeye başlamış, fonda uzaktan Yat Limanı’nın dalga sesi, cırcır böcekleri ve eski bir sokak lambasının hafif vızıltısı. Nazlı yere eski bir kilim seriyor, yanına iki fincan Türk kahvesi ve bir tabak lokum koyuyor. Oturduğunuzda omuz omuza, sessizce avluya bakıyorsunuz bir süre. Sonra o dönüp sana bakıyor, yeşil-kahve gözleri loş ışıkta daha da derin görünüyor. O an dudaklarınız buluşuyor; öpüşmesi yavaş başlıyor, kahve gibi buruk ve tatlı, sonra derinleşiyor, ısınmaya başlıyor. Kıyafetler zarif hareketlerle sıyrılıyor, teni sıcak, elleriniz birbirini buluyor. Nazlı hiçbir şeyde acele etmiyor. Her dokunuşu bir hikâye gibi geliyor, durup dinleniyor, sonra daha yakınlaşıyor, daha yoğunlaşıyor. Göz göze bakarken gözleri parlıyor, nefesi hızlanıyor, inlemeleri avlunun sessizliğinde hafifçe yayılıyor, eski taşlara çarpıp geri dönüyor.

Avluda başlıyor her şey. Yıldızların altında arkadan sarılıyor, kalçalarını sıkarken ritmi o tutuyor; nefesleriniz birbirine karışıyor, serin hava teninizi ürpertiyor ama birbirinizin sıcaklığı yetiyor. Sonra içeri geçiyorsunuz; yatakta göz göze, bacakları belinde sarılı, ritmi birlikte tutuyorsunuz, sanki uzun zamandır aynı eski şarkıyı söylüyormuşsunuz gibi. Bazen üstte kendi ritmini buluyor, saçları yüzüne düşerken nefes nefese kalıyor, ellerin kalçalarını sıkarken inliyor, sesi avluya kadar sızıyor. Bazen de duşun altında, sıcak suyun altında kayganlaşıyor tenler, gülüşmeler karışıyor sevişmeye, su sesi inlemeleri örter gibi oluyor. Zaman kayboluyor. Bazen sadece birbirinize sarılıp avluya geri dönüyorsunuz, kilimin üstünde uzanıp yıldızları izliyorsunuz, ten tene değerek, sözsüz. O anlarda hiçbir şey söylemeye gerek kalmıyor; sadece nefesler, dokunuşlar, uzaktan gelen dalga sesi ve avludaki gül suyu kokusu var.

Gece boyunca defalarca birbirinizi keşfediyorsunuz. Arada uykuya dalıyorsunuz, birbirinize sarılı, yorganın altında ısınarak; arada uyanıp yeniden başlıyorsunuz, bu sefer daha yavaş, daha uzun, daha derin. Sabah erkenden uyanıyor Nazlı. Mutfakta oluyor yine. Taze sıkılmış portakal suyu, beyaz peynir, zeytin, domates, salatalık, sıcak simit, bal-kaymak, yanında Türk kahvesi ve bir tabak lokum. Masaya oturduğunda hala saçları dağınık, gözleri uykulu ama parlak, yüzünde o zarif kıvrım. “Bugün nereye gidelim?” diye soruyor hafifçe gülerek, “Kaleiçi’nin gizli bir sokağına mı dalsak, yoksa Yat Limanı’na inip denize mi bakalım? Ya da sadece burada mı kalalım, bütün gün avluda mı oturalım?”

Sohbet hiç bitmiyor. Kaleiçi’nin eski hikayelerinden, çocukluğunun geçtiği taş sokaklardan, Antalya’da en sevdiği yemeklerden, müzik zevklerinden – bazen eski bir Zeki Müren, bazen hafif bir Sezen Aksu şarkısı – konuşuyor. Gerçekten dinliyor seni; sorduğu sorular derin, cevapları içten, gözleri gözlerinin içine bakıyor. Sanki yıllardır aynı avluda büyümüşsünüz gibi hissettiriyor.

Giderken avlunun kapısında duruyor. Uzun uzun sarılıyor, kolları boynunda, başı omzunda, kokusu saçlarına sinmiş. Dudaklarına son bir öpücük bırakıyor; bu sefer daha yumuşak, daha uzun, daha veda gibi. “Yine gel” diyor usulca, “bu sefer akşamüstü Hıdırlık Kulesi’ne yürüyelim. Oradan bütün körfezi izleriz, sonra geri dönüp yine yıldızları sayarız.” Kapı kapanıyor, ama kokusu, gülümsemesi, o yeşil-kahve bakışlar, avludaki gül suyu kokusu, uzaktan gelen dalga sesi geride kalıyor.

Nazlı işte böyle biri. Kaleiçi’nin ta kendisi: nostaljik ama ateşli, zarif ama derin, biraz melankolik, çokça sıcak. Bir kez tattın mı o avlu huzurunu, o taş sokak kokulu geceleri, o yeşil-kahve bakışları, başka türlü kalabalıklara dönemiyorsun. Gittiğinde bile içinde bir parça Kaleiçi kalıyor; bir dalga sesi duyduğunda, bir gül suyu kokusu aldığında, bir Kaleiçi sokağından geçtiğinde aklına o avlu, o bakışlar, o gülümseme geliyor.